In de avond van 5 juni gaan de manschappen van de 101st Airborne Division aan boord van hun C-47 of zweefvliegtuig.
Bij het naderen van de Normandische kust worden zij geconfronteerd met een gordijn van afweervuur. Veel transportvliegtuigen moeten hun zweefvliegtuig loslaten wanneer hun C-47 wordt getroffen. Zweefvliegtuigen en C-47’s storten neer in Het Kanaal en in de landerijen van Frankrijk.
Toch vliegen de meeste piloten volhardend door, op zoek naar hun dropping zone (DZ) en landing zone (LZ). Door het intense afweervuur worden de formaties verbroken. Piloten gaan hoger en sneller vliegen. De berekende corridor van enkele kilometers wordt geleidelijk ongeveer twintig kilometer breed.
De troepen springen uiteindelijk in verspreide ‘sticks’ over een enorm uitgestrekt gebied.
Getuigenis van Major Winters
Major D. Winters schreef over die nacht:
‘Die avond nam ik de tijd om God te danken dat Hij me door die dag der dagen heen had geholpen en bad dat ik D plus 1 zou halen. En als het me op de een of andere manier lukte om weer thuis te komen, beloofde ik God en mezelf dat ik ergens een rustig stuk land zou vinden en de rest van mijn leven in vrede zou doorbrengen.’
— Richard D. Winters, 101st Airborne, Easy Company